دلتنگ که میشوم ناخنهایم را با لاک سفید رنگ میزنم و موهایم را به روی چشمهایم میریزم.خودم را بغل میکنم و در حسی دو گانه غرق میشوم.
آخر رمان اسکارلت چه شد؟ لب های آنجلینا جولی چسبیده است به شیشه.رنگ آسمان قرمز است.تلفن را از برق کشیده ام تا مزاحم بیداری ام نشود.
تیغ پدر کند است.صدای خش خش تراشیدن را نمیشنوی؟ کجای زندگی اسم مرا به دوش کشیده است؟ رد پای مادرم به گمانم روی برف ها مانده است.
جا مانده است.من بلدم به گور پدرم بخندم.تفریحم این است.تار عنکبوت هایی که به چراغ اتاقم چسبیده است جان میدهد برای تاب خوردن.میخواهم آخرین
سیگارم را روی پیشانی تو خاموش کنم.با من باش.با من نباش. داد نزن. بگذار روی زانوهایت بمیرم...