گفت : یک دولار و پنجاه سنت.دست در جیب شلوارآبی رنگم که حالا به خاکستری میزد کردم وبا چهره ای بی تفاوت
انگار که برایم پول کمی باشد دنبال پول هایی که با بیل از مغازه ی السون کف رفته بودیم شدم.پول ناهارم را و آن
کلاهی که به الیزا قولش را داده بودم حساب کردم.اضافی اش تنها چهل سنت میشد .سرم را بالا کردم.نور سلول هایم
را ماساژ میداد.باید همین خیابان متروک را میگرفتم و میدویدم.چاره ای نبود.دویدم.نفس هایم به سختی بالا می آمد.
در میانه ی راه کلاهی که دوستش داشتم و دخترکان همگی عاشقم میشدند از سرم افتاد.حالا که فکرش را میکنم میبینم
به این خاطر کلاهم را دوست داشتم که دخترکان به خاطرچهره ی جذابی که با آن پیدا میکردم حاضر میشدند ساعت نه
هر شب در آبجو فروشی با من کمی حرف بزنند و آبجو بخورند.برگشتم ودستم را به طرف کلاهم که به روی سنگ فرش
خیابان افتاده بود بردم.همانطور که سرم پایین بود به کفش های قرمزم که دیگر کهنه شده بود خیره شدم.اگر پدر کلاهش را
به سرش نمیگذاشت ودر آن شب برفی مادر را به یک بطری آبجودعوت نمیکرد مادری نبود که عاشقش بشود و مطمئنا حالا
کفش های من کهنه نبود.دستم را که برای برداشنش دراز کرده بودم عقب کشیدم وتا میتوانستم دویدم.