برای زن روزهای ابری




میدانی؟وارد کافه که شده ام بی هیچ جستجویی چشمهای نافذ تو را در زیر آن موهای پریشان
به روی چشمانت شناختم و لبخندم را به روی نقاب عروسک مانندم کشیدم و دستانت را که
سرد بودند فشار دادم.نخ اول را که آتش کردیم دانستم که آرامش قبل از طوفانت مرا هم خواهد سوزاند.
دیدی که؟زود تر از تو و دوست قدیمی ام رفتم و بغض هایم را در بین قدمهایم قورت دادم.
تا که تو ندانی من چقدر نگران روزهای ابریت هستم.تا که تو نفهمی نفس های من با هر دود
سیگار تحلیل میرود و زیر چشمانم را گودتر میکند.حالا میبینی که دلیل آشفتگی موهایم
به روی چشمانم با تو زمین تا خدا فرق دارد؟
هیچ وقت این رابه تو نگفتم که حسرت یک ساعت بودن با تو زیر تق تق اشکهای خداوند را دارم.
تو را با پیر مرد تکراریت و الکسانداری دوست داشتنی ات تنها گذاشتم تا که تجربه کنی
شستن ظرف ها با اشکهای تمساح وارت چه حالی دارد.گله ای از من نداشته باش بانو.
تو که دلتنگ میشوی دریا را در آغوش میکشی و روی شن های نم با پاهای برهنه عشق بازی
میکنی.من چه بگویم که هرچه پیش تر میروم در و دیوارهای اتاق خاکستری ام قفسه ی سینه ام
را میشکاند؟تو که میدانی من گوش به زنگ صدای دوستی آشنایی روی تخت سپید رنگم نشسته ام.
هنوز که هنوز است دلگیرم به خاطر دست نوشته ای که برای من بود وتو آن رااز من دریغ کردی.
گفتی برایت مینویسمش و من میدانستم میروی بالای شیروانی خانه ات مینشینی و پایین نمی آیی
که دست من یا دیگری چه فرقی میکند؟به تو برسد...
بی قراری هایت را میدانم اما از تنهایی هایت وحشت دارم.میترسم کار دست خودت بدهی آخر با
این آدمکهای خیالی ات.من خیلی وقت است آدمکهای خیالی ام راآتش زده ام.مثل آخرین عروسکهای
کودکی که مادر سوزاندشان و من بالای سر تمامی شان به خاطر موهای سوخته و چشمهای ذوب
شده ی شان اشک ریختم.
دلم میخواست این هارا با صدای خودم که دوستش داری بخوانم.اما خواستم در این خانه که برای من
است خاطره ای از تو بگذارم بماند.اگر دلت خواست بگو که برایت بخوانم.میخواهم صدایم را تنها تو
گوش کنی و سکوتی که میان هجاهایم پرپر میزند...