در اتاق را بستم و موهایم را شانه میکنم.به در میکوباند.
خط لب را به دور لبانم میکشم و به خود در آیینه خیره میشوم.
دوباره به در میکوباند.میگویم:لباس تنم نیست...سایه ی پاهایش از زیر در پیداست.
این پا و آن پا میکند.منتظر است.میگویم:چی میخوایی؟فندکتو؟!
میگوید:بزار بیام تو.کارت دارم...نمیخواهم ببینمش.خودش خوب میداند.
عریانی بهانه ست.رژ لب را به روی لبانم میکشم و لبخند میزنم.
روی تخت مینشینم و به عکس قاب گرفته ی خودمان که در حیات خانه ی
پدر انداخته ایم-دستم را به دور گردنش انداخته ام- نگاه میکنم.حسی سیال در چشمانم میدود.
همه چیز نامرتب است.کفش هایم هر کدام یک طرف افتاده اند.
پیرهنی را که برای تولدم هدیه گرفته ام با بی جانی روی دسته ی صندلی افتاده است.
نمیدانم چرا یکهو همه چیز به هم ریخت.خوب بودم.
خوب بودیم.شب ها میخندیدم و چشم هایم برق میزدند...حس غریبه ای را دارم که چیزی
برای خودش ندارد.حتی پاهایم را نمیشناسم.
به خودم میگویم با همین پاها آن روز دویدی.با همین چشم ها آن روز خندیدی.
با همین دست ها آن روز در آغوش کشیدی.باد می آمد.
موهایت برده میشدند به جایی فراتراز تنت.خودت را بغل کردی بودی و میدویدی.
با همین پاها.یادت آمد دخترک بی نوا؟چه میخواستی از روزهایت؟
...دست از سرم بر نمیدارد.مدام به در میکوباند...
همان روز که دستش را دورکمرت حلقه کرده بود و در دلت موجودی بلند بلند میخندید
آرزوهایت را پرواز میدادی به روی بلند ترین برج شهر.
خیال خوشبخت بودن برای تو نبود.حتی خیالش.
دستهایت را ببین.چروکیده ی تنهایی هایت و گریز از دنیایی که خودت برای خودت ساخته بودی شدند.
اولین روزی که ابروهایت را برداشتی یادت می آید؟
انگار که چاقو در دستانت باشد موچین را با بی تجربگی تمام به روی ابروهایت میکشیدی
و دردش را در دلت دفن میکردی.به گمانت این دو سه تار موی اضافه تو را از
جذابیت می اندازد.حالا که میبینی.همین دو سه تار مو را بی انکه داشته باشی گوشه ی همین چهار
دیواری افتاده ای و در خودت میپیچی...در دارد از جایش در می آید.بلند میشوم.
کنار پنجره می ایستم.باد می آید.خودم را بغل میکنم.سیگارم را آتش میکنم.
و به دودش که محو میشود خیره میمانم.پایین همین برج بیست طبقه ماشین ها
با سرعت دور میشوند.صدا از گلویم در نمی آید.بی صدا فریاد میکشم:
من بی تو خوشبختم.
خوشبختـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم...