دنیای وارونه ی کفشها وقتی مقصدی نیست،مبدا هم میگذاریم از هر کافه ی درد گرفته ی شهر.حوصله ام را سر میبرد این دربه دری و نمدانم کجا برویم عزیزم!روانیم میکند وقتی هفتاد و هشت را به یک دم نوش استقدوس مینشینیم و تو درست رو به روی من گوشی وا مانده را روی گونه ات گذاشتی و از این دکتر روانپریش به آن یکی زنگ میزنی و عقب یک وقت برای نشان دادن من میگردی.من دیوانه ام؟عشق تازگی ها رفته است جزء بیماری های لاعلاج و غیر واگیردار.دکتر های ایرانی فکر کنم پروژه ی بعد از ایدز را روی همین گذاشته اند.دیوانه ام چون بهت میگویم رو به رویم ننشین.فرکانس ها جواب نمیدهد.بیا بغل دستم بنشین.دیوانه ام چون کاپشنت را بس که سرد بود کرده بودی تنم و حالا شب که میخواهم بخوابم میگذارم روی صورتم تا بوی مردانه ات تا صبح بیهوشم کند و تمام کابوسها برود پشت پنجره بماند.دیوانه ام چون میخواهم همه ی دنیا بمیرد.نگاه نکنی.سرت را برنگردانی.لبخند مسخره را بکشم روی صورتم و بگویم:عزیزم میتونم ازت خواهش کنم جایی رو نگاه نکنی؟اصلا چهره ی خوبی نداره.و توی دلم فکر کنم این منم که کمم.تو کم نداری جز من را.چرا موبایلت را توی دره پرت کنم؟خودم را پرت میکنم.آن پایین که پیدایم کردند دهانم پر از خرده سنگ است.مثل همین حالا که خفه مانده ام.


عکس:جین جین سابق